Gus Drake

HOME IS WHERE THE HEART WAS

by Gus Drake

This story is about change, change as a consequence of humans intervening in nature, capitalizing on the environment. Told through an interweaving narrative of multiple families who have to leave their homes due to environmentally hazardous conditions caused by gas extraction.

Dag huis

Ik zie je staankom naar je toejij moet nu gaanzo bevingsmoe.We zijn gegroeidsamen gebouwdgeleefd gestoeidvoelt zo vertrouwd.Zo vrij en fierbuiten en binnenaltijd vertierelkaar leren kennen.Het was zo fijnin jou te levenvan pril en kleinnu zo verweven.Hier waar ik huisdeop ons stukje grondwaar jij me thuisdeklinkt straks, hier stond.

Marga and Ger

Je bent mijn maatje, al meer dan 30 jaren
Je bent mijn ruimte en kon mijn hoofd vaak klaren 
Je paste mij als een jas
Alsof je voor me gemaakt was
In de ijzelwinter na onze eerste nacht
Had je al mijn volle aandacht 
Wat gaan we met je beleven
Op welk pad hebben we ons begeven?
Je stond er als een fort, toch een huis,
We voelden ons bij jou direct al thuis.
Historie kleeft aan je, aan iedere steen
Bewoners kwamen en gingen ook weer heen
Jij bleef staan op je eigen stek
en gaf de opvolgers een nieuwe plek
om hun leven te leiden in hun tijd
in voorspoed en soms in strijd
Ik heb ze gezocht in Groninger databanken
Voor jouw evolutie moet ik ze nog bedanken
Eerst een huisje, dan daarbij een schuur
Toen verbreding en achter een extra muur
Voor de koeien, die hadden het koud
Nu is die verzakt, gescheurd en oud
In 2017 kwamen de mannen met apparatuur
de hele dag meten, je was wat overstuur
en niet zonder reden bleek veel later
Je was niet veilig zei zo’n prater
Je wordt vervangen bleek alras
het kwam door de winning van Gronings gas
Van 2 kilometer diep komt zo’n beving
en richt schade aan in je omgeving
Ook jij komt met de schrik niet vrij
Scheuren in je muren, vóór, achter en opzij
Mensen komen en mensen gaan,
Ook jouw silhouet zal er niet lang meer staan
Afscheid is lastig en wel helemaal van jou
Omdat ik zoveel van je hou
Je blijft een icoon, een held in mijn herinnering
Dank voor de geborgenheid die ik van je ontving
Het lijkt verraad, een soort bedrog,
Maar gelukkig heeft Gus de foto’s nog.

Gert and Ellen

Hallo huis ……….. dag huis ……. weg is ons huis.In februari 1980 kwam je ons leven verblijden. Je was toen een mooi klein huisje, met zoals Emmy zei; “een poppenkeukentje”. Op en afstapjes door de hele woning. Zelfs een kleine achterdeel, voor een kalf, was aanwezig. Voor ons tweetjes toen een prima woning om te wonen. Ruimte genoeg, alleen veel kamertjes en een beetje laag. Ook bood dit perceel ons genoeg ruimte om een vijver, tuin, grote zandbak voor de kids en duivenhok te realiseren. Terug denkend aan onze trouwdag, 5 juni 1980, geniet ik weer van je. De mooie boog die er was geplaatst, het schitterende weer, de planten en je witte uiterlijk. Familie die je warm heeft aangekleed die avond. Ons bed te eten hebben gegeven. Dit was ons huis. Wij hebben een paar jaar van je mogen genieten, maar in 1982 hebben wij gemeend je toch te moeten verbouwen. Minder opstapjes, andere indeling, kleinere vertrekken samenvoegen en hoogte aanpassen aan nieuwe normen. Je kreeg een nieuwe “jas” aangemeten. We hebben om je heen gebouwd en konden tijdens de verbouwing vanuit de slaapkamer zo door het dak naar buiten kijken. Een heel aparte gewaarwording, maar wel mooi. Je vergeet dat nooit weer. Gelukkig speelde de zomer ook mee met werkelijk schitterend weer. Anders hadden we nu misschien heel anders over de herinneringen gesproken. Na de verbouwing kreeg je een heel ander uiterlijk. Het “kleine onschuldige” huisje, met z’n vele vertrekken, was iets groter en hoger geworden. De ruimtes anders ingedeeld, ruimer. Geen op-en afstapjes meer, gelijkvloers beneden. Voor Emmy een ruime / grotere keuken. Waar Siebriena toen regelmatig als kind op het aanrecht heeft gezeten om pudding in de vis te maken met Emmy.
Op de begane grond verder twee grote slaapkamers voor onze kinderen, Martijn 10-11-1987 en Bas 03-06-1991. Je ziet het kinderbedje zo weer staan in de linker slaapkamer voor de baby’s. Na hun baby tijd wilden ze samen op één slaapkamer slapen in een stapelbed. Als tieners kregen ze ieder hun eigen slaapkamer. Wij hebben er veertig jaar met veel plezier gewoond, hebben onze kinderen in een hele fijne omgeving op zien groeien. Samen met een tuinarchitect een mooie tuin ontworpen. En toen kwamen de aardbevingen …… en daar kwam je niet ongeschonden uit, scheuren in muren (binnen en buiten), deuren die niet meer dicht wilden, verzakkingen van buitenmuren. Onze veilige omgeving was ineens niet meer veilig volgens de deskundigen, je kreeg het predicaat onveilig te zijn. Sloop nieuwbouw was de enige optie …………. Reini and Emmy